Inspekcja mostów dronem — bez zamykania ruchu, bez alpinizmu

Polska sieć drogowa zawiera tysiące mostów — od małych mostków gminnych po duże mosty autostradowe. Wszystkie wymagają regularnej inspekcji dla utrzymania bezpieczeństwa ruchu. Klasyczne metody (alpinizm na konstrukcji, zamykanie ruchu) były kosztowne i kompliczne. Drone realizuje inspekcję bez zamykania ruchu.

Wartość biznesowa drona dla zarządców jest znaczna. Coroczna inspekcja typowego mostu drogowego wykrywa wczesne sygnały problemów. Bez inspekcji typowy scenariusz to nagła awaria mostu wymagająca pilnego zamknięcia (kosztowne dla użytkowników drogi i drogiego napraw).

Mosty są obiektami budowlanymi w rozumieniu Prawa budowlanego, więc dotyczy ich art. 62 tej ustawy — obowiązek kontroli stanu technicznego co najmniej raz w roku oraz co najmniej raz na 5 lat, z wpisem wyników do książki obiektu budowlanego. Kontrolę przeprowadza osoba z uprawnieniami budowlanymi w odpowiedniej specjalności. Zarządcy sieci drogowej (GDDKiA, zarządy dróg wojewódzkich i powiatowych) prowadzą dodatkowo własne, bardziej szczegółowe procedury przeglądowe wynikające z wewnętrznych instrukcji utrzymania obiektów mostowych — ustawowy minimum to punkt wyjścia, nie sufit wymagań.

Dla mostów kolejowych dochodzi dodatkowy reżim nadzoru zarządcy infrastruktury kolejowej, a nalot wymaga koordynacji z rozkładem ruchu pociągów ze względów bezpieczeństwa operacji lotniczej w pobliżu czynnej trakcji. W obu przypadkach — drogowym i kolejowym — dokumentacja z drona jest materiałem wejściowym dla osoby przeprowadzającej ustawowy przegląd, nie zastępuje samej kontroli wykonywanej przez uprawnionego.

Filary mostów przez rzeki są narażone na mechanizm degradacji nietypowy dla reszty konstrukcji — erozję podstawy filaru wywołaną prądem wody (tzw. rozmycie, ang. scour), która w skrajnych przypadkach prowadzi do utraty nośności fundamentu bez żadnych widocznych sygnałów na powierzchni konstrukcji nad wodą. Klasyczna inspekcja z brzegu albo z poziomu drogi nie pokazuje stanu filaru poniżej linii wody ani nawet całej jego wysokości nad nurtem — widać fragment, nie całość.

Drone lecący wzdłuż filaru od strony wody, z ujęciami z kilku kątów i wysokości, dokumentuje widoczną część fundamentu i trzon filaru w stopniu niedostępnym z brzegu — pęknięcia, ubytki betonu, ślady dawnych zalań konstrukcji powyżej normalnego poziomu wody. To nie zastępuje specjalistycznych badań podwodnych stanu fundamentu tam, gdzie są one wymagane, ale dostarcza pełny obraz części nadwodnej, którą da się ocenić wizualnie — i wskazuje, kiedy warto zlecić dodatkowe badanie podwodne.